শইচৰ পথাৰৰ কথা কোৱা কবিজন

Updated: Jul 22, 2020

মই এতিয়ালৈকে লোৱা সকলোতকৈ কঠিন সাক্ষাৎকাৰটো।

তাৰ আগেয়ে অকণমান আগৰ কথা। ডি ৱাই ৩৬৫ ত মই কাম কৰি থাকোতে 'পথিকৃৎ ' নামৰ এটা অনুষ্ঠান কৰিছিলো‌। সেই অনুষ্ঠানটোৰ এটা খণ্ডৰ  বাবে প্ৰায় গোটেই দিন তেখেতৰ সৈতে শ্বুটিং কৰা কৰিছিলো। এঘণ্টাৰ এটা অনুষ্ঠান সম্প্ৰচাৰ কৰা হৈছিল। অফ্ কেমেৰা অনেক কথা কৈছিল। মানুহজনক জানিবলৈ বহুত সমল পাইছিলো। ঘৰৰ পিছফালৰ পূখুৰীটোৰ পাৰত তেখেতৰ সৈতে প্ৰায় ডেৰ ঘণ্টা সময় বহিছিলো। তেখেতৰ আটাইতকৈ প্ৰিয় ঠাই আছিল সেইয়া। সেইয়া আছিল ২০০৯ চনৰ কথা। তাৰ পিছত ২০১২ চন।

এক প্ৰকাৰৰ  দুঃসাহস কৰাৰ দ'ৰেই হৈছিল। তথাপি কৰিছিলো। জীৱনৰ প্ৰথম প্ৰেমৰ অনুভৱৰ সৈতে সংপৃক্ত হৈ আছে তেখেতৰ কবিতা। প্ৰেমৰ দিনত তেখেতৰ বাহিৰে কোন হ'ব পাৰে মোৰ অনুষ্ঠানৰ অতিথি ?  তেখেত আহিল। আচৰিতভাৱে পুৱা ৭.১০ বজাতে তেখেত আহি তেতিয়াৰ নিউজ টাইম অসমৰ ষ্টুডিঅ পালেহি। মই মাত লগোৱাৰ লগে লগে ক'লে -'মাতটো বৰ মিঠা। মিঠা মাতৰ নিমন্ত্ৰণ নেওচা দিব নোৱাৰিলো।' যথা সময়ত আমি ষ্টুডিঅত সোমালো। ভয়ানক সমস্যা হ'ল যেতিয়া তেখেতে ক'লে- অফ কেমেৰা কথা পাতিম। অন কেমেৰা একো নকও।' মোৰ মুখৰ মাত হৰিল। অনুষ্ঠান আৰম্ভ হ'বলৈ তেতিয়া দুই মিনিট আছে। শেষত চুক্তি হ'ল-মই বেছি কথা ক'ব লাগিব ,তেখেতে কমকৈ ক'ব। মানি লোৱাৰ বাহিৰে মোৰ উপায়েই বা কি থাকিব আৰু, নাপাতো নাপাতো বুলি এঘণ্টা সময় তেখেতে কথা পাতিলে। মাজৰ ব্ৰেকৰ সময়খিনিত হাঁহি হাঁহি কয় -পোহনীয়া ঘোৰাজনীৰ কথা, স্নেহতীৰ্থৰ পিছচোতালত ঘুৰি ফুৰা ডাউক হালৰ কথা। ঘোঁৰা পোহা মানুহজনে সাপ এদাল পুহিব নেকি সুধিবলৈ ঘৰলৈ অহা মানুহজনৰ কথা। দৰা হৈ যাওঁতে বাটতে কিতাপৰ দোকানত সোমাই হেৰোৱাৰ কথাঅন, কেমেৰা কেইবাটাও কবিতা শুনালে। হাঁহিমুখীয়া মানুহজন। সভাই সমিতিয়ে কথা ক'বলৈ বেয়া পোৱা মানুহজন। কিমান যে কথা বুকুত বান্ধি ফুৰিছিল।  মানুহজন নোহোৱা হ'ল। অথচ ওঁঠতে লাগি থাকে তেখেতৰ কবিতাবোৰ।



8 views0 comments

Recent Posts

See All

বৰ আইতাৰ কথাৰে

শীতকালৰ দিনবোৰ অহাৰ সময়ত প্ৰায়েই বৰ আইতালৈ মনত পৰে।‌ ফিকা চাহৰ ৰঙৰ গৰম কাপোৰ এখন গাত লৈ জুই পুৱাই থকা বৰআইতাৰ সেই ছৱিখন মনৰ মাজত আজিও দ-কৈ আছে।‌ বৰ আইতাৰ পুৱাবোৰ আমাতকৈ বহু আগেয়ে আৰম্ভ হৈছিল।‌ শীতকালি

'মই ভাল পাই ঘৰলৈ আহিলো'

৯ মে'ত ছাৰলৈ ফোন কৰিছিলো- 'কেনে আছে' বুলি সোধাৰ লগে লগে কিছু যেন উৎফুল্লিত মাতেৰে ছাৰে কৈছিল - 'মই ভাল হৈ ঘৰলৈ আহিলো অৰ্চনা'। দূৰ্বল আছিল মাতটো, কিন্তু একধৰণৰ সকাহ অথবা শান্তি আছিল। সকাহ আমিও পাইছিলো

মহিম বৰা- ৰঙা জিয়াঁৰ কবিজন

অপূৰণীয় মানে ৰাইজৰ ক্ষতি নহয়, মোৰ ক্ষতি। ফুলস্কেপ কাগজৰ চাৰিশ পঞ্চাশ নে পাচশ পৃষ্ঠাৰ সেই উপন্যাসখন মই ছবাৰ ৰিভাইছ্ কৰিছিলো। মোৰ ধৈৰ্যটো এতিয়